این نهایتی جنون و سبوعیت است که بجای احترام به حقوق و عقاید دیگران، آنان را به جرم باورهایشان سلاخی کرد؛ اما چه می توان گفت، این سرطانی است که فعلا دامن جهان اسلام را گرفته است که باید برای آن راه درمان کارآمد پیدا کرد. بی تردید رفتار این چنین، در کشور ما، به قصد ترویج خشونت و بر پا کردن آتش فتنه مذهبی و جاری کردن جوی های خون است که روزی سرهای مسافران را می برند و روز دیگر عزاداران را به خاک خون می نشانند؛ اما باید دانست که منش متساهلانه مردم و همدلی پیروان مذاهب در افغانستان در گذشته نشانه داده است، که آنان در دام توطئه ی چنین هول انگیز و بنیان برافگن

داشتن عقاید و باورهای مختلف و آزادی در برپایی آیین ها و مناسک دینی و مذهبی و پذیرش تکثر فرهنگی و اعتقادی از حقوق اولیه انسانی و از ویژگی های جامعه باز، دموکراتیک و مدرن است؛ اما این حق و آزادی تا آنجاست که به آزادی دیگران آسیب نزند، محدویت و مزاحمتی برای دیگران خلق نکند. چرا که به صورت منطقی، هیچ کس حق ندارد اعمال حق خود را وسیله ضرر زدن و مزاحمت به غیر قرار دهد و اصولا سواستفاده از حق ممنوع است. بنابراین، هیچ دسته و گروهی حق تحمیل عقایید باورها و سلیقه های خود به دیگران را ندارد و نباید به این فکر بود که همگان باید به سان ما بیندیشند و عمل نمایند. یک دست